دیوانه در قفس

دنیای رویا دنیای شیرینی است که در آن

فاصله ای نیست میان من و عشق. در خواب

دیده بودم که ویرانه ای تشنه در میان کویرم ,

پذیرای خارهای بیابان , تندباد داغ کویر و

شن های سوخته ام. ویرانه از عشق تهی ,

و دل از آرزوی باران . . .

و تو چون ابر بهاری , سایه ای بر تن سوخته

من گستردی و چه سخاوتمندانه قطرات پاک

دلت را بر دل تب دار من فرو ریختی.

و من سیراب شدم از عشق , ویرانه ام گلستان

شد و دل از شوق دیدار  باران لبریز . . .

مرا به رویایت ببر , ای که دیدار تو رویای

من است. با من سخن از عشق بگو ,

دستهای کویری ام را در دستهای

دریایی ات بگیر  و سیراب کن. میهمان

رویای کودکانه من باش, ای حقیقت

رویاگونه من.  از رویاهای هفت رنگ

انسان ها می ترسم , من در رویاهایم تو

را صادقانه می پذیرم و می دانم که اگر

حقیقت من نشوی باز هم رویای من خواهی ماند ,

ای حقیقت رویاهای کودکانه من . . .

                                                        محمدعلی رضایی

 شهریور 1387

صندوقچه تو پر از نامه هایی است که من هیچگاه ننوشتم

و صندوقچه من خالی از نامه هایی است که تو می نوشتی !!

کدام صندوقچه سنگین تر است ؟

صندوقچه من گم شده است , تو اگر صندوقچه ات را هنوز داری

درب آن را قفل کن. دیگر هیچگاه نامه ای را نانوشته نخواهم گذاشت ...

غریبی آشناترین آشنای من
من غریبه ترین آشنای تو
تو آشناترین غریبه من ...

ما همیشه غریبه ایم
و غریبی , تنها دلیل آشنایی ماست

.

                                                    محمدعلی  رضایی

                                                                                 خرداد ۱۳۸۷

.

.

دل من از قفس تنگ جنون

نیک به تنگ آمده است

و در این ویرانه

در پی آزادی خویش

می دود هر شب و روز

تا سرانجام رها گردد از این یکرنگی !

خسته از این ویرانه

دلتنگ از این تنهایی

و رها از اندیشه قفس

می رود تا برساند به سحر

خبر فتنه شب

خبر آزادی یک دیوانه ,   

و سرانجام بگوید به بهار

که چرا خرم و سبزی ؟

بهار عاشقی های من

به خزان نشسته است . . .

                                                             محمدعلی  رضایی

                                                             اردیبهشت 1387

تمام اشعار عاشقانه من

فقط یک سکوت است و بس

و نگاهی که پی رنگ نگاهت گم شد . . .

                                               محمدعلی  رضایی

                                                فروردین 1387

تو به زیبایی مهتاب

من به تنهایی یک سنگ

تو به زیبایی یک  خواب

من به تنهایی یک برگ

تو به پاکی یک قطره آب

من به بی تابی یک شب تاب

من تو را می خوانم

به آواز غم انگیز دلم

و تو از گوشه یک سنگ

همچو گل های بهاری

سبز خواهی شد در خاطره ام . . .

                                                    محمدعلی  رضایی

                                                      اسفند 1386

(( من صبورم اما ... ))

روزگارت همه برف و همه شوق  

ای صمیمی ای دوست

رویایت شیرین و قشنگ

من که می بینم همه شب

خواب دلدادگی و مهر و وفا

لیک صد افسوس و دریغ

که دم صبح سحر

خورشید جفا کار و پلید

مرا در قفس خویش نگه می دارد

من صبورم اما

بی دلیل از قفس تنگ دلم می ترسم

بی دلیل از کلید زنگار گرفته  قفس

که رویای زیبای تو را

از شب متروک دلم دور کند می ترسم

من صبورم اما . . .

                                           محمدعلی  رضایی

                                              اسفند 1386

.

سکوتم را  سخاوتمندانه

به تو تقدیم می کنم

تو با آن فریادی بساز

گویا تر از چشمانم

سکوت ...

و باز هم سکوت

چه گویاست این هم کلامی

و چه پر معنا

همچنان سکوت می کنم

به زیبایی چشمانت

سکوت می کنم

و به اندازه تنهایی خود

خاموش می مانم

سکوتم آهنگ تو را می نوازد

شعر چشمان تو را می خواند

و به گفتار نگاهت

سکوتی می کند گویا تر از احساس

من تو را می شنوم

که سکوت کرده ای

تا سکوت مرا گوش دهی

که سلام عاشقانه ای را

سکوت می کنم . . .

                                                       محمدعلی  رضایی

.

شب چه سنگین و خموش

می تراود از من

من چه بی باک و روان

می گریزم از هیچ

آرام بخواب امشب

فردا نیز هوا ابری است . . .

                                                                          محمدعلی  رضایی

                                                                            دی  ۱۳۸۶

.